Αγαπητό Ημερολόγιο- Μια δεκάχρονη (που έγινε εντεκάχρονη) εξομολογείται (Part 3)

Πέμπτη 8 Απριλίου 1993

Γειά!! Έγινα στις 6 Απριλίου 11 ετών και το ευχαριστήθηκα. Ακόμα τα χαλάσαμε με τον Σπύρο. Σήμερα όμως είναι μεγάλη μέρα. Σήμερα έχει τα γεννέθλιά του αυτός που μου αρέσει. Ο Μαρίνος Νικόλας. Είναι πολύ καλό παιδί. Μ'έχει καλέσει και αύριο στο πάρτυ του. I love you Nicola VERY MUCH!

Παρασκευή 9 Απριλίου 1993

Με τον Νικόλα δεν πρόκειται να γίνει τίποτα γιατί τα έχει με την Καλλιόπη. Δεν πειράζει όμως εμένα μου αρέσει. Αύριο θα πάω στο πάρτυ του εύχομαι να περάσω καλά. Σήμερα πήγαμε να κάνουμε εμβόλια μόνο που εγώ έκανα δύο. Και μου είπε ο γιατρός ότι το δεύτερο δεν θα πονάει πολύ. Στην αλήθεια πονούσε πιο πολύ αλλά δεν πειράζει.

Σάββατο 10 Απριλίου 1993

Κρίμα. Που να πάρει. Δεν πήγα στο πάρτυ. Είχα λίγο πυρετό αλλά μου ήρθε πάλι η σκέψη ότι θα έμενα μόνη μου και ότι η Λουέλα και η Καλλιόπη θα με κορόιδευαν. Τι να κάνουμε. Κατά τα άλλα ήθελα να τον δω αλλά δεν πειράζει. Πήρα τηλέφωνο αλλά δεν μπόρεσα να του μιλήσω οπότε τους είπα να του το πουν και έτσι θα του δώσω το δώρο του στο σχολείο. ΟΣΑ ΕΓΡΑΨΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ είναι ΔΙΠΛΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ!

Δευτέρα 19 Απριλίου 1993

Καλά χθες έγινε χαμός. Πήγαμε και κοιμηθήκαμε στα ξαδέλφια μας! Ήταν τρομερά. Επίσης αύριο θα πάμε στις 9:00 να δούμε τον αγώνα μπάσκετ Παναθηναϊκός- Πανιώνιος. Και κάτι που παρέλειψα! Χριστός Ανέστη! Όπως είχαμε πέσει στα κρεβάτια εγώ με τον Μάνο σ'ένα κρεβάτι και δίπλα η Ευανθία και στο άλλο δωμάτιο ο Κωστής με την Πολυξένη, ο Μάνος μου λέει ότι όταν τον πήρε ο Νικόλας τηλέφωνο του είπε ότι τον κορόιδεψα και ότι δεν ήμουν άρρωστη. Ο Μάνος του είπε ότι είμουν πραγματικά άρρωστη και πρέπει να τον έπεισε. Μετά ο Μάνος μου είπε ότι μια φορά άκουσε τον Νικόλα και τον Γιάννη να συζητάνε. Και ο Νικόλας είπε στον Γιάννη πως τα ποιο όμορφα κορίτσια  τα'χει η τάξη του Νικόλα. Ο Νικόλας είπε ότι εγώ ήμουν η ποιο όμορφη. Ακόμα, μια φορά ο Μάνος είχε ρωτήσει τον Νικόλα αν του αρέσω αλλά αφού ο Νικόλας απέφυγε να απαντήσει θα ξαναρωτήσει. Τέλος ο Μάνος μου είπε να μην σκάσω πια για τον Νικόλα και έχει δίκιο. Επίσης αυτές τις μέρες δεν έχουμε αφήσει στιγμή να μη φάμε. Τι αρνιά τι κοκορέτσια. Τα πάντα!

Σάββατο 8 Μαϊου 1993

Έχω πάθει την πλάκα μου!! Άκου να δεις τι έγινε την Παρασκευή. Πίσω μου καθόταν ο Νικόλας και πίσω από τη Μόνικα ο Βασίλης. Έτσι πήρα το σιλοτέιπ της Μόνικας από την Ειρήνη που της το είχε δώσει και της το έδωσα κάπως πεταχτά. Έτσι μου έδωσε δύο γερές στο χέρι. Και άκουσα από πίσω τον Νικόλα που είπε: 'Μην πειράζετε την γκόμενά μου'. Τότε τον κοίταξε η Μόνικα και της έκλεισε το μάτι. Εν το μεταξί κάθε απόγευμα που κατεβαίνω στη στάση μου με χαιρετάει και την Τετάρτη φόρεσε αυτό που το έκανα δώρο.

Σάββατο 12 Ιουνίου 1993

Έρχεται το καλοκαιράκι ή μάλλον ήρθε!

Λοιπόν απ'ότι είδα έχω να σου γράψω κάτι χρόνια. Πρώτον θέλω να σου πω ότι απο τότε που τα χαλάσαμε με τον Σπύρο αυτές τις μέρες όλο έρχεται με βρίζει με χτυπάει αλλά βέβαια εγώ δεν θα μείνω με σταυρωμένα χέρια. Έτσι τον πήρα τηλέφωνο και του είπα να σταματήσει αυτό που κάνει αλλιώς αν θέλει να παίξουμε αυτό το παιχνίδι να ξέρει ότι είναι χαμένος. Εντομεταξί είχα γίνει μπαρούτι.

Τώρα ας μπούμε στο κυρίως θέμα. Αφιέρωμα στον Νικόλα Μαρίνο

1) Σ'είδα τώρα στη γωνιά και μου πήρες τα μυαλά

2) I say hello you fool I love you

3) I will always love you

4) Everything I do, I do it for you

5) Πεθαίνω στην ερημιά μοναξιά. Πεθαίνω στην ερημιά κι εσύ είσαι πάντα μακριά

6) Τρελαίνεις την πυξίδα μου και δείχνει όπου πας, μακάρι μόνο να'ξερα εσύ αν μ'αγαπάς

7) Μην αντιστέκεσαι το πάθος έρχεται και φεύγει η λογική

8) Χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα μια κουκίδα στο χάρτι χαμένη

9) Μισώ το καθετί που αγγίζεις και δεν είμαι εγώ

10) Δεν μπορώ ν'αντισταθώ, σε θέλω όσο και να προσπαθώ

Ούγκα Ούγκα και Χαβιάρι Μπελούγκα

Της είχε κεντρίσει  το ενδιαφέρον. Τον είχε δει σε ένα μπαρ. Σε ένα τραπέζι εκείνη με τις φίλες της, στο διπλανό εκείνος με την παρέα του. Δεν ήταν ο τύπος της. Της φαινόταν πολύ 'large' και στο ντύσιμο και στην συμπεριφορά. Φορούσε τζιν Dolce & Gabbana (Ντόλτσε και Γκουδούνα- όπως το έλεγε πάντα εκείνη και γελούσε) με κάτι σαχλοκούδουνα να κρέμονται. Ζώνη με χαλκάδες και κλαπατσίμπαλα και t-shirt V με μεγάλη στάμπα Abercrombie & Fitch. 'Αυτό το V βρε παιδιά, είναι για τις γυναίκες και τα ντεκολτέ τους, όχι για τους άντρες και τα μούσκουλά τους!' σκεφτόταν. Ρολόι ΚΑΤΑΧΡΥΣΟ, μεγαλύτερο κι από τον Big Ben. Παπούτσι, αθλητικό μεν- Prada δε, με την κόκκινη γραμμούλα πίσω. Πούρο, τεράστιο. 'Αμάν αυτοί και οι πουράκλες τους!' σκέφτηκε. Καθόταν εκεί με τους φίλους του, μες τις σαμπάνιες και τις γκόμενες. Και τι γκόμενες! Υπερπαραγωγές! Από την εμφάνισή τους και μόνο, καταλάβαινες πως παρακολουθούσαν εκπομπές για τους celebrities στο Hollywood, ολημερίς και οληνυκτίς. Καυτά μίνι, βαθιά ντεκολτέ, στρας παντού και τακούνια ψηλά για να φτάσουν το Θεό. Βάψιμο μπόλικο και βαρύ. Σκέτος σοβάς. Αφού σκεφτόταν πως αν έπαιρνε ένα χαρτί και το κολλούσε γερά στη μούρη μίας από αυτές, θα αποτυπωνόταν η μορφή της με ακρίβεια πάνω στο χαρτί. Έτσι, για ενθύμιο! Και βέβαια, με πούρα κι αυτές. Αυτό? Απλά πρόστυχο...

Την κοιτούσε συνέχεια και κάποια στιγμή την πλησίασε. 'Πώς σε λένε ομορφιά?' την ρώτησε. 'Κατερίνα, εσένα?' 'Ονομάζομαι Νικόλαος Νεόπλουτος ο Τρίτος. Μπορείς να με φωνάζεις Νικόλαο.' Εκείνη χαμογέλασε. 'Αυτό θα έχει πλάκα' σκέφτηκε. 'Εντάξει Νικόλαο. Έρχεσαι συχνά εδώ?' τον ρώτησε. 'Α, ναι! Εδώ και χρόνια. Αλλά τώρα τελευταία, έχει χαλάσει ο κόσμος που μαζεύεται εδώ.' 'Ναι. Έχει περάσει η ημερομηνία λήξης του' σκέφτηκε εκείνη. Έπιασαν την κουβέντα. Η 'ομορφιά', όπως καταλαβαίνεις, δεν χρειάστηκε να πει τίποτα άλλο για τον εαυτό της. Μιλούσε εκείνος. Για τον εαυτό του. Ακατάπαυστα. Ο παππούς του (Νικόλαος ο Πρώτος, το βρήκες) ήταν από τη Δράμα... Μα τι δράμα... Ο Νικόλαος ο Δεύτερος και ο Τρίτος είχαν χρόνια που κατέβηκαν στην Αθήνα, και με κάτι δουλειές που έκαναν, είχαν βγάλει λεφτά. Πολλά λεφτά σου λέω! Η καταγωγή του, μάλλον του ξέφυγε στη συζήτηση διότι μετά επέμενε πως ήταν Αθηναίος. Όχι μόνο Αθηναίος. Βέρος Κολωνακιώτης.

Το χειμώνα τον περνούσε στο Κολωνάκι. 'Τα βόρεια προάστια είναι ξεπερασμένα. Τα νότια, μάζεψαν πολύ βλαχιά' είπε. Οδηγούσε Hummer. 'Από όλα τα μέρη, στο Κολωνάκι διάλεξες να οδηγείς τέτοιο αμάξι? Αχ, χρυσέ μου, το έχεις το θεματάκι σου... Αυτό το κτήνος, καταρχάς δεν στρίβει μες το Κολωνάκι. Κατά δεύτερον, τι περιμένεις? Πως θα σε βομβαρδίσουν οι Ταλιμπάν στο Πρυτανείο, ή πως θα κάνεις off-road στην Τσακάλωφ?' σκέφτηκε εκείνη. Το καλοκαίρι το περνούσε ασυζητητί στην Βουλιαγμένη. Και οδηγούσε Ferrari. Εννοείται... Αυτό, της θύμισε μια πλάκα που είχε κάνει παλιότερα με μια φίλη της στη Βουλιαγμένη. Περπατούσαν ξέγνοιαστες, εκεί, μπροστά στην Aqua Marina, και άξαφνα πέρασε από μπροστά τους, μια κατακόκκινη Ferrari. Με 10 km/h... Ναι , αγάπη μου! Τι με κοιτάς με απορία? Έτσι το 'ανοίγεις' το αμάξι, δεν το ήξερες? Δεν κρατήθηκε και άρχισε να φωνάζει εκστασιασμένη. 'Τι αμάξι είναι αυτό?!! ΠΟ ΠΟ μεγάλε! Είσαι ΘΕΟΣ!!!' Ο οδηγός, κατέβασε το παράθυρο, χαμογέλασε, ανακάθισε, και κορδωμένος του κερατά συνέχισε το δρόμο του. Έμειναν κόκαλο. 'Καλά, το πίστεψε? Δε βαριέσαι, του φτιάξαμε τη μέρα.'

Αντάλλαξαν τηλέφωνα για να κανονίσουν να βρεθούν. Την είχε φάει η περιέργεια. Έπρεπε να τον δει στο φυσικό του περιβάλλον. Να τον παρατηρήσει. Να το ζήσει αυτό το ντοκιμαντέρ!

Εκείνο το βράδυ, την πήγε στο πιο κλασάτο, exclusive, hot εστιατόριο της Αθήνας. Ήταν ένα μέρος 'του ονείρου, με τη θάλασσα πιάτο' όπως της είπε. Ο μετρ τους οδήγησε στο τραπέζι τους και η ευγενέστατη σερβιτόρα ήρθε να τους σερβίρει νερό στα ποτήρια. 'Good Evegggggning' ξεστόμισε με βαριά προφορά ανατολικού μπλοκ. Ναι φίλε μου, γιατί και το ΚΟΡΥΦΑΙΟ εστιατόριο, από κάπου πρέπει να κόψει τα κόστη σε περίοδο οικονομικής κρίσης. 'Το νερό εδώ είναι Fiji. Το φέρνουν από το εξωτερικό' της είπε για φιγούρα. Το ήξερε αυτό το νερό. Το έδιναν σε ένα τελειωμένο κλάμπ στο Λονδίνο, στους ρεϊβάδες, για να μην πάθουν αφυδάτωση. Χλίδα σου λέω. 'Τι μας πουλάνε, οι άτιμοι!' σκέφτηκε.

Αφού έφαγαν, ζήτησαν τον λογαριασμό. Την κέρασε εκείνος, φροντίζοντας όμως να τοποθετήσει το λογαριασμό αρκετά κοντά της ώστε να μπορεί να δει το τελικό ποσό. Πρωτοκλασάτο, μη μου πεις... 'Μάλιστα. Με τόσα, περνάω δύο εβδομάδες' σκέφτηκε. 'Σε ευχαριστώ πολύ για απόψε!' του είπε. 'Μα, δεν τελείωσε το βράδυ. Θα έρθεις σπίτι μου' της απάντησε. 'Η μάσκα έχει αρχίσει να βγαίνει' σκέφτηκε και του έδωσε τροφή για το αποκορύφωμα. 'Ξέρεις, έχω πρωινό ξύπνημα αύριο και πρέπει να πάω σπίτι.' Με τη μία παλάμη, έσφιξε το χέρι της καρέκλας και βρόντηξε την άλλη, σε γροθιά, στο τραπέζι. 'Πώς την είδες κοριτσάκι μου? Σε βάζουμε σε αμάξι που δεν θα έβλεπες ούτε στα όνειρά σου, και σε φέρνουμε σε εστιατόριο όπου δεν θα ξαναπατήσεις και να ήθελες, και δεν θα μας κάτσεις? Ποια νομίζεις ότι είσαι?' είπε με ύφος νταβατζή που έχει χρόνια στην πιάτσα. Εκείνη χαμογέλασε. 'Ο απόλυτος gentleman! Ούτε χιμπαντζής ο τύπος.' Σηκώθηκε, έκανε αναστροφή και έφυγε. Μακριά. 

Μ Α Κ Ρ Ι Α ! ! !

Να Ζήσει το Χωριό μας!

'ΩΧ ΌΟΟΟΟΟΧΙ! Οικογενειακές διακοπές? Βαριέεεεμαι!' Μόλις του είχαν ανακοινώσει οι γονείς του πως θα έφευγαν όλοι μαζί για το τριήμερο. ΌΛΟΙ μαζί! Εκείνος, ο αδελφός του, οι γονείς τους, και όχι, δεν τελειώνει εκεί... Θα ακολουθούσαν οι θείοι του με τον ξάδελφό του, καθώς και οι άλλοι δύο θείοι του, με τις τρεις ξαδέλφες του. Ευχυχώς ήμασταν στην εφηβεία και είχαμε ξεπεράσει τη φάση ΄Κορίτσια? Μπλιάχ!'

Τώρα που το ξανασκεφτόταν, δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα. Αδέλφια, ξαδέλφια, όλοι μεταξύ τους τα πήγαιναν πάρα πολύ καλά. Γελούσαν πολύ! Βλέπεις, ήταν οι ηλικίες τους κοντινές. Από 15 έως 18. Αλλά οι μεγάλοι? Τι να τους κάνεις τους 'μεγάλους'? 'Θα τους έχουμε μέσα στα πόδια μας! Δεν θα μπορούμε να καπνίσουμε, να βρίσουμε... Εεεεε βρε αδελφέ! Πόσο καλά να περάσουμε έτσι?'

Είχαν νοικιάσει μια μικρή βίλα μες τα Χανιά (μην ξεχνάς, μιλάμε για δώδεκα άτομα στο σύνολο). Πολύ ωραία διαρρυθμισμένη, με κήπο, πισίνα και όλα τα κομφόρ. Αυτοκίνητα δεν τους χρειάζονταν. Ήταν ένα τριήμερο 'χαλάρωσης, εμείς κι εμείς, με ηλιοθεραπεία, κους κους, φαγητό και βουτιές' όπως του είπε η μαμά του.

Το τελευταίο τους βράδυ εκεί, ξεκίνησε αναμενόμενα για τα ελληνικά παραδοσιακά δεδομένα. Πήγαν όλοι μαζί να φάνε σε μια ψαροταβέρνα πάνω στη θάλασσα. Στο ένα τραπέζι οι γονείς, στο άλλο τραπέζι τα παιδιά. Το έχεις βιώσει κι εσύ αυτό ε? Είναι το παραδοσιακό 'σύστημα' που ακολουθούν όλοι, αλλά που πολλές φορές προκύπτει απίστευτα 'άτοπο'. Θα έχεις βρεθεί κι εσύ σε κάποιο άσχετο κάλεσμα, κάποιου συνεργάτη του μπαμπά, στο οποίο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ δεν θες να πας, και σε βάζουν στο τραπέζι με τα 'παιδιά'. Εσύ δεκαέξι, ο διπλανός σου έξι. 'Τι να κάνω? να τον ταϊσω????!!!' Και κόβεις φλέβα μέχρι να φύγετε επιτέλους. 

Το βράδυ κυλούσε όμορφα. Τα παιδιά σιγά σιγά συνειδητοποίησαν πως οι μεγάλοι τους είχαν κάνει στη μπάντα. Έχουν κι αυτοί τις ανάγκες τους χρυσέ μου! Δε μπορούν να ασχολούνται μονίμως μαζί σου! Έπιναν, συζητούσαν, γελούσαν... Έπιναν... Έπιναν... 'Μωρέ, καλά τα πάνε αυτοί! Τα κατεβάζουν τα κρασάκια τους!'

Τα παιδιά βρήκαν ευκαιρία. Άρχισαν κι εκείνα να ξεθαρρεύουν και να παραγγέλνουν το ένα μισόκιλο μετά το άλλο. Το απαγορευμένο, έχει τελικά γεύση 'φρουτώδη'. Γελούσαν, πειράζονταν... Άρχισαν να τραγουδούν! Ο ένας πρώτη φωνή, ο άλλος δεύτερη, ο τρίτος ντραμς (του στιλ χτυπάω τα ποτήρια με τα μαχαιροπίρουνα), η τέταρτη κι άλλα ντραμς (του στιλ κοπανάω το τραπέζι), τρομπέτες, βιολιά, ό,τι ήχο μπορείς να φανταστείς, τον έκαναν. 'Σσσσσ, θα μας διώξουν' είπαν μεταξύ τους. 'Ποιος να μας διώξει καλέ? Πιάστε άλλο τραγούδι και πάμε όλοι μαζί!' είπε ο θείος. Και ξεκίνησαν.

Λίγο αργότερα, μέσα στο κέφι, πλήρωσαν και σηκώθηκαν. Χωρίς να συνεννοηθεί κανείς με κανέναν, έφυγαν από την ταβέρνα 'τρενάκι', πιασμένοι ο ένας πίσω από τον άλλο. 'Πού πάμε?' φώναξε ο πρώτος. 'Πάμε για ποτό! Όπου βρεις, μπες!' απάντησε η τελευταία. Και διέσχισαν έτσι όλο το λιμάνι. Ένα τρενάκι τραγουδιστό, φωναχτό, χαρούμενο! Οι τουρίστες κατά μήκους του λιμανιού, τους κοιτούσαν και ξεσηκώνονταν. 'I love these Greeks! They are crazy! Splendid!', 'Vive la Grece!', 'Ich liebe Griechenland!' και άλλα τέτοια... Ο απόλυτος χαμός!

Βρήκαν ένα μπαρ και χώθηκαν όλοι μέσα. Μικροί και μεγάλοι. Μια ομάδα. Μουσική δυνατή, χορευτική. Το ένα από τα παιδιά, ανέβηκε πάνω στο μπαρ και άρχισε να χορεύει σε κατάσταση έκστασης. Ο ανεμιστήρας του ταβανιού παραλίγο να του πάρει το χέρι έτσι όπως έκανε. 'Τα παιδιά να πιουν Malibu- ανανά. Είναι πιο ελαφρύ.' 'Αχ  και να ήξερες, πατέρα!' σκέφτηκε.

Συνέχισαν να χορεύουν, και άξαφνα, άρχισε να παίζει το Thriller του Michael Jackson. Ω ναι, ένα διαχρονικό κομμάτι. Όλη η οικογένεια, αυτόματα μεταμορφώθηκε σε ζόμπι. Μικροί, μεγάλοι, άρχισαν να μιμούνται τις χορευτικές κινήσεις από το βιντεοκλίπ. Ανεπιτυχώς, φυσικά... Τι γέλιο! 'Τι ωραία που περνάμε! Αυτές οι διακοπές θα πρέπει να επαναληφθούν! Αυτό θα πρέπει να το κάνουμε πιο συχνά!' σκέφτηκε.

Ο αδελφός του, σήκωσε το Malibu- ανανά και φώναξε 'Να ζήσει το χωριό μας!'

'ΝΑ ΖΗΣΕΙ!!!' απάντησαν οι υπόλοιποι έντεκα. 

 

Οι Όμορφες

Ήταν ο γάμος της χρονιάς! Παντρευόταν η καλύτερή τους φίλη. Στο Λονδίνο. Μήνας Ιούνιος. Οι τρεις φίλες της ανυπομονούσαν να έρθει η μεγάλη μέρα. Και επιτέλους είχε έρθει. Στο διαμέρισμά τους επικρατούσε ένας χαμός. Φορέματα από εδώ, μακιγιάζ από εκεί, παπούτσια από την άλλη. Είχαν κάνει τα μπάνια τους, είχαν φτιάξει τα μαλλιά τους, είχαν σπρώξει και σφίξει η μία την άλλη μες τα φορέματά τους και είχαν τελειποιήσει το μακιγιάζ τους. Γιατί μην ξεχνάς! Κάθε γάμος, την σήμερον ημέραν, είναι και ένα μίνι red carpet. Θα δεις, θα σε δουν, 'είσαι κούκλα', 'είσαι σα λατέρνα', 'καλέ, κοίτα την αυτή' κτλ.

Ήταν θεές! Και δεν υπερβάλω. Η Ιφιγένεια, φορούσε ένα στράπλες φόρεμα, χυτό μέχρι το πάτωμα, αέρινο, σε χρώμα βαθύ πράσινο. Τα χρυσαφένια της μαλλιά σε μπούκλες, στυλ 'έκπτωτος άγγελος που μόλις βγήκε από τη θάλασσα' και ένα βραχιόλι χρυσό, στερεωμένο λίγο κάτω από τον αγκώνα της. Greek goddess in London indeed. Η Αυλίδη, φορούσε ένα γαλάζιο wrap dress μέχρι το γόνατο. Κατάλαβες, από αυτά που δένουν με μια κορδέλα στη μέση. Να σου το εξηγήσω χρυσέ μου, γιατί όχι? Ούτε εγώ είμαι καμιά τρελή fashionista να τα ξέρω όλα. Από κάτω, ένα φοβερό πέδιλο σε χρώμα λιλά, με ένα φτερό κατά μήκους των δακτύλων με το άψογο πεντικιούρ. Μην σκεφτείς γαλλικό πεντικιούρ, θα σε βαρέσω. Το σιχαίνομαι. Τα μαλλιά της ισιωμένα, να τονίζουν τις ξανθές της ανταύγειες. Η Ταύρης, φορούσε ένα φωτεινό κίτρινο φόρεμα μέχρι το γόνατο, με ανεπαίσθητες μπρατέλες (ξέρεις, από αυτές που με την παραμικρή κίνηση πέφτουν με νάζι από τον ώμο) και σχετικά βαθύ ντεκολτέ που αναδείκνυε το πλούσιο μπούστο της. Τα μαλλιά της μαζεμένα σε απλή, ψηλή κοτσίδα, με πανέμορφα κρεμαστά σκουλαρίκια στα αυτιά, και από κάτω μπεζ πέδιλα, χιαστή κοντά στα δάχτυλα.

Ήταν και οι τρεις κούκλες! Θεές! Αέρινες, πολύχρωμες υπάρξεις. Γιατί όπως έλεγε και μια παλαβή φίλη τους 'Ποτέ μαύρο σε γάμο'. Είχαν φροντίσει να κάνουν και λίγο solarium για να μην είναι άσπρες σαν το γάλα και έλαμπαν ολόκληρες. Μην φανταστείς χρώμα δέρματος πορτοκαλί, θα με απογοητεύσεις. Εδώ μιλάμε για πριγκίπισσες. Ψηλές, λεπτεπίλεπτες, σαν τα κρύα τα νερά. Οι ωραίες της παρέας. Που πάντα όλοι περίμεναν να δουν τι εμφάνιση θα κάνουν αυτή τη φορά. Γι'αυτό θα σου εξομολογηθώ πως κάτω από τα πανέμορφα ρούχα τους, το βρακί έμπαινε πάντα ανάποδα. Μην μας ματιάσουν και φάμε καμιά σαβούρα και χάσουμε τον αέρα μας. Σου σκότωσα λίγο την φαντασίωση αλλά αυτή είναι η δουλειά μου χρυσέ μου. Να σου δώσω το παρασκήνιο.

Κατέβηκαν να βρουν ταξί. 'Τάξι! Τάξι!' φώναξε η Ιφιγένεια με εγγλέζικη φινέτσα. Τίποτα. Δεν σταματούσε κανείς. Η Αυλίδη, η πιο ευερέθιστη άρχισε να χάνει την υπομονή της. Κι αυτό δεν την βόλευε γιατί είχε ιστορικό κολίτιδας, και με την παραμικρή σύγχυση η κοιλιά της τουμπάνιαζε. Και με την κορδέλα του φορέματός της τόσο σφιχτά δεμένη, δεν θα είχε καλά ξεμπερδέματα. Μα ναι χρυσή μου, όταν το τονίζεις το 'Τά' δεν ακούγεται αρκετά έντονα. Έλα τώρα, Έλληνες είμαστε. Πετάχτηκε λοιπόν και φώναξε 'Ταξίίίίίίίίίίίί!!!' Ξέρεις, όπως η γιαγιά που της έκλεψαν την τσάντα και φωνάζει χτυπώντας και τα χέρια στην ποδιά της. Τι επίπεδο! Κι όμως πέτυχε και έφτασαν εγκαίρως στην τελετή.

Η δεξίωση ήταν όνειρο. Ξεχύθηκαν όλες στην πίστα και χόρεψαν ξέφρενα. Η σαμπάνια έρεε. Τα πατουσάκια πονούσαν αλλά τι να κάνεις τώρα... Όχι, δεν ήταν απρόσιτες. Χόρευαν, γελούσαν και έπιναν με όλους. Το γλέντι κράτησε μέχρι τις έξι το πρωί. Αυτή τη φορά είχαν φροντίσει να κλείσουν ένα αμάξι για να τις γυρίσει σπίτι. Είτε άντρας είσαι, είτε γυναίκα, ξέρεις πως όταν έρθει η ώρα να εγκαταλείψεις ένα γλέντι, απλά θες να φτάσεις σπίτι σου να λιώσεις. Αν μπορούσες να διακτινιστείς, θα το έκανες.

Η Ταύρης ξεκλείδωσε βιαστικά την πόρτα και χώθηκαν και οι τρεις μες το διαμέρισμα λες και τερμάτιζαν σε αγώνα δρόμου. ΑΓΑΠΗΤΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ, ΕΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΤΗΝ ΑΙΘΕΡΙΑ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥΣ, ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΩΡΑ!!!

Η Ιφιγένεια πέταξε παπούτσια, φορέματα και πήγε κατευθείαν να ξεβαφτεί. Έριχνε κάτι ωραία ρεψίματα κατά την διάρκεια... Σωστή μοσχάρα. Ξέρεις, σαν αυτά εκείνων που λένε και την αλφάβητο. Πριν βγει από το μπάνιο, φύσηξε και τη μύτη της. Αυτό, θύμιζε κάτι σε κόρνα τρένου που πλησιάζει διάβαση πεζών ή πλοίου που μπαίνει στο λιμάνι. 'Μα τι ντροπή, κορίτσι πράμα!' της έλεγε πάντα η μαμά της.

Η Αυλίδη τα είχε δει όλα. Μπορεί να μη συγχύστηκε, αλλά η σαμπάνια και οι φυσαλίδες της δεν είχαν κάνει καλό στην κολίτιδά της. Πέταξε το φόρεμα από πάνω της, και όπως θα περίμενε κανείς, η κορδέλα είχε αφήσει σημάδι στην τουρλωμένη κοιλιά της. Κατευθύνθηκε, με τους κώλους έξω, στην κουζίνα να φτιάξει χαμομήλι. Κλάνοντας φυσικά, σε όλη τη διαδρομή. Είχε και έναν πονοκέφαλο.... Αμάν Χριστέ μου! Οι γείτονες από πάνω, είχαν ήδη ξυπνήσει και τους άκουγε στο ταβάνι να περπατάνε. 'Walk lightly γαμώ το κέρατό μου!' φώναξε μες τους καλούς τρόπους.

Η Ταύρης πέταξε τα πέδιλά της και αναστέναξε. 'Πονάνε τα πόδια μου και δεν νοιώθω το τέταρτο δαχτυλάκι! Να ανησυχώ?' Κατευθύνθηκε στο μπάνιο και αφού ξεβάφτηκε, άρχισε να ξύνεται. Τα σπυράκια της, κατάλαβες. Μεγάλο σπορ των γυναικών αυτό. Αφού κι εγώ θυμάμαι, στο σχολείο, σε ένα διάλειμμα, είχα δει δυο φίλες μου να το κάνουν αυτό στην πλάτη ενός συμμαθητή μου και πήγα να ξεράσω. Γιατί δεν απέχουμε πολύ από τους πίθηκους φίλε μου. Εκεί, τα θηλυκά βγάζουν τα τσιμπούρια από τα αρσενικά. Εμείς είμαστε πιο εξελιγμένα μοντέλα... Αλλά όχι και πολύ ε?

Σου είπα να μη συνεχίσεις να διαβάζεις, δεν σου το είπα? Μου ήθελες το παρασκήνιο, πανάθεμά σε! Δε βαριέσαι, όλοι άνθρωποι είμαστε. 

Αγαπητό Ημερολόγιο- Μια δεκάχρονη εξομολογείται (Part 2)

Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 1992

Σήμερα ένα πράγμα θέλω μόνο να σου πω:

Πρώτον: Σήμερα δώσαμε εξετάσεις στα Ελληνικά. Καλά τα πήγα

Δεύτερον: Στο σχολικό η Μόνικα μου είπε ότι η Μαριάνθη της είπε ότι προχθές στο πάρτι εγώ είπα ότι τις αρβίλες που φορούσε η Μαριάνθη τις είχε ζηλέψει από μένα. Και τότε της λέει η Μόνικα: Μαριάνθη αν είναι να κρυφακούς τότε θα έπρεπε να ακούς καλύτερα.

Αύριο θα πάω να πάρω το ελεφαντάκι της UNICEF.

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 1992

Νομίζω πως έμεινα πολύ πίσω. Λοιπόν ο Σπύρος μου έστειλε κι άλλο ένα γράμμα αλλά μετά αποφασίσαμε να μιλάμε τηλεφωνικός. Άσχετα με αυτό νομίζω ότι έχουμε μεγαλύτερη επαφή. Την Μαριάνθη την έχω γραμμένη στα παλιά μου τα παππούτσια. Αύριο θα πάμε στον μπαμπά για Πρωτοχρονιά. Με τη μαμά για Χριστούγεννα πήγαμε στο Καρπενήσι. Ήταν πολύ ωραία. Του τηλεφώνησα του Σπύρου κι από κει. I LOVE YOU VERY VERY MUCH!!!

Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 1992

Σήμερα το πρωί πήγαμε με τον μπαμπά για ψώνια. Για τα Χριστούγεννα από τον μπαμπά είχα μια Λαχανούλα με μαγικά μαλλιά, από τη θεία Σοφία και από τη θεία Ελπίδα ένα Μωρουλίνι Μαμ- Μαμ, από το θείο Σταύρο ένα σταυρουδάκι. Από τη θεία Κατίνα και από τον θείο Μανώλη, από τη Ρένα και τη Μαριάννα πήρα ένα επιτραπέζιο παιχνίδι 'Μεσονύχτιο Πάρτυ' κι ένα ποτήρι. Το βράδυ φάγαμε κατά τις 10:30 αρνί με πατάτες. Μετά παίξαμε εμείς με το επιτραπέζιο και οι μεγάλοι έπαιξαν χαρτιά. Τώρα μάντεψε μέχρι τι ώρα καθήσαμε. Μέχρι τις 5:00. Η πρώτη φορά που έκατσα για τόσο αργά. Άλλο τίποτα δεν θυμάμαι να έγινε. Καλή Χρονιά!

Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 1993

Λοιπόν σήμερα σπάσαμε πολύ πλάκα με την Μόνικα. Τσουλούσαμε στα χωματένια βουναλάκια δίπλα στο γήπεδο ποδοσφαίρου του σχολείου. Τώρα σήμερα είδα την Λουέλα να πηγαίνει προς το μέρος του Σπύρου. Έμαθα (δεν ξέρω αν είναι αλήθεια) ότι η Λουέλα τα έφτιαξε με τον Σπύρο. Ο Σπύρος μου είπε ότι του τα ζήτησε αλλά εκείνος αρνήθηκε. Και τώρα που σου τα γράφω νιώθω μεγάλη αγωνία. Του είπα να μου τηλεφωνήσει αλλά λέει δεν είχε χρόνο. Τι να κάνω περιμένω και εύχομαι να μην τον κυνηγήσει και να συνεχίσουμε έτσι όπως ήμασταν (χωρίς την Μαριάνθη βέβαια). I LOVE HIM VERY MUCH. I REALY DO.

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 1993

Όλα καλά μέχρι σήμερα αλλά το κακό δεν άργησε να έρθει. Με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι τα έχουν. Θα μείνουμε καλοί φίλοι (μου λέει). Το 'λεγα πως θα τον πείσει. Κανένας δεν της αντιστέκεται. Με τι μούτρα να τον δω αύριο! Χέστηκα! Θα δεις θα τον κάνει ό,τι θέλει. Όλοι θα μιλάνε για το ρεζιλίκι. Να δεις που θα του λέει να συναντιούνται και να περπατάνε χέρι-χέρι και θα γίνει δημόσια γελοιότητα. Στενοχωρήθηκα τι να κάνουμε αλλά έτσι είναι.

Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 1993

Σήμερα άκουσα πως η Λουέλα τα χάλασε με τον Σπύρο και τα 'φτιαξε με τον Χάρρη (έναν άσχετο). Τώρα δεν θα πω τίποτα στον Σπύρο θα περιμένω να δω αν θα μου τα ξαναζητήσει. To Spyro: I will always love you.

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 1993

Ο Σπύρος δεν μου τα ξαναζήτησε μέχρι τώρα. Την Παρασκευή έχω αποκριάτικο πάρτυ αλλά και κάτι άλλο. ΑΓΑΠΑΩ ΤΟΝ ΜΑΡΙΝΟ! (και τον Σπύρο). ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ!

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 1993

Άσε βλακείες βλακείες όλα όσα έγραψα. Δεν μου αρέσει ο Μαρίνος. Σήμερα με πήρε τηλέφωνο ο Σπύρος και μου τα ξαναζήτησε. Θα του πω ναι βέβαια αλλά αύριο!!!

Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 1993

Στο πάρτυ περάσαμε πάρα πολύ ωραία. Όλοι χόρευαν εκτός από την Μαρία που ήθελε μπλουζ. Είχε πάρα πολύ πλάκα και το ευχαριστήθηκαν. Και κάτι άλλο. Τα ξαναφτιάξαμε με τον Σπύρο!!!!!!!!  

Πού στην Κορακιά πάμε???

Την είχε εκνευρίσει πολύ! Θεωρούσε πως τον είχε φλερτάρει αρκετά για τα δικά της δεδομένα, μα ακόμα δεν είχε καταλάβει εαν εκείνος ενδιαφερόταν. Τη μία της έστελνε 'πειραχτικά' μηνύματα, την άλλη χανόταν από προσώπου γης. Όποτε μιλούσαν στο τηλέφωνο, έπεφτε ατάκα στην ατάκα και σπόντα στην σπόντα. Γι' αυτό και είχε τσιμπήσει η ζαργάνα μας. Αυτά τα 'on and off' όμως, αυτά τα 'τη μία ψημένος, την άλλη κατεψυγμένος' την είχαν κάνει να τα πάρει στο κρανίο και να τον ξεγράψει. 'Λοιπόν Ζαφειρία! Τέλος! Εσύ δεν θα ξανακάνεις καμία κίνηση! Για όνομα!!! Κοτζάμ άντρας είναι!' της έλεγαν οι φίλες της. 'Παιδιά, αστειεύεστε? Μην τρελαθούμε τώρα! Δεν ασχολούμαι άλλο με το άτομό του!' τους απαντούσε.

Εκείνο το Σαββατοκύριακο είχαν κανονίσει να πάνε με την παρέα της στην Ύδρα. Θα τους φιλοξενούσε ένας φίλος που είχε και φουσκωτό. Θα περνούσαν ένα τέλειο, χαλαρό Σαββατοκύριακο.

Μαζεύτηκαν όλοι στο λιμάνι του Πειραιά και περίμεναν το καταμαράν. Την ώρα που επιβιβάζονταν, τον βλέπει στα είκοσι μέτρα. 'Παιδιά, νάτος! Τι κάνω τώρα? Πάμε να μπούμε από τη μπροστινή είσοδο'. Τον κερατά. Δε μπορούσε να το πιστέψει. Πού σκατά πήγαινε κι αυτός? 'Θα τον αγνοήσω. Έτσι κι αλλιώς δε με είδε, οπότε εντάξει' σκέφτηκε.

Έκατσε στη θέση της, τσιτωμένη μην τον ξαναδεί σε αυτόν τον σύγχρονο Τιτανικό, κι έκανε πως διάβαζε την καρτέλα με τις σωστικές πληροφορίες. Φοράτε από δω, σφίγγετε από κει, φουσκώνετε από την άλλη, σφυρίζετε τσίφτικα από κει να σας ακούσει κανένας ψαράς να σας μαζέψει. 'Μπορώ να βάλω το σωσίβιο και τα κλαπατσίμπαλα τώρα γιατί νιώθω πως πνίγομαι?' σκέφτηκε.΄Ξαφνικά, περνάει από δίπλα της, αγέρωχος, και μπαίνει στην 1η θέση. 'Α, ώστε ταξιδεύουμε και 1η θέση ε? Ε, δεν το γλιτώνεις το δούλεμα' σκέφτηκε. Κοίταξε τις φίλες της. 'Ηταν όλες ικανοποιητικά απασχολημένες. I-pod η μία, περιοδικό η άλλη, ψαλίδα στα μαλλιά η τελευταία. Πήρε το κινητό της και του έστειλε μήνυμα. 'Να έχεις υπόψη σου πως τους VIPs τους πετάνε πρώτους στη θάλασσα σε περίπτωση ανάγκης.' 'Με είδες και δε με χαιρέτησες?' την ρώτησε. 'Εννοείται' του απάντησε.

Εκείνος, πήγαινε σε ένα γάμο στο Πόρτο Χέλι. 'Ε, αφού θα είσαι εκεί με σκάφος, πάρε κανένα τηλέφωνο μήπως βρεθούμε αύριο για μπάνιο κάπου' του είπε. Απλά για να το έχει πει κι αυτό, ξέρεις... Περιέργως, της τηλέφωνησε το ίδιο βράδυ και της είπε να βρεθούν την επομένη για μπάνιο, με τις παρέες τους, στην Κορακιά. Ούτε ήξερε πού ήταν αυτό. Ένα μέρος κοντά στο Πόρτο Χέλι, στην Κώστα, στον Άγιο Αιμιλιανό, ξέρω κι εγώ? Πάρε έναν πορτολάνο να το βρεις χρυσέ μου! 'Κι αν έρθεις, μπορεί να σε αφήσω να κερδίσεις στο τάβλι!' της είπε πειραχτικά. 'Ναι, κάνε μας και τη χάρη τώρα!' σκέφτηκε εκείνη. Δεδομένης της προϊστορίας, θεώρησε πως παραήταν μεγάλη αυτή η κίνηση για τα μάτια του μόνο. Δεν προβληματίστηκε όμως και τόσο πολύ και έριξε την ιδέα στο τραπέζι.

Την επομένη, φορτώθηκαν όλοι στο φουσκωτό, γύρω στα οκτώ άτομα, και ξεκίνησαν για Κορακιά. Κοιτούσε τους φίλους της και σκεφτόταν 'Χριστέ μου, πού τους τραβάω τώρα για έναν γκόμενο?' Πήγαιναν, πήγαιναν, έφτασαν σιγά σιγά Κώστα, Άγιο Αιμιλιανό, Πόρτο Χέλι. 'Ωραία. Και τώρα που πάμε?' την ρώτησαν. Τον πήρε τηλέφωνο να μάθει: 'Δε μου λες, που είναι η Κορακιά?' Της είπε εκεί κάτι οδηγίες, που αν τις άκουγε καπετάνιος θα καράφλιαζε. 'Όχι στον πρώτο κόλπο, ούτε στον δεύτερο. Συνέχισε ευθεία και μπες στον τρίτο μετά το ξενοδοχείο.' Λες και έδινε οδηγίες για το καλύτερο πατσατζίδικο στο κέντρο της Αθήνας. Συνέχισαν, μπαινόβγαιναν στους κολπίσκους, δεν έβρισκαν την Κορακιά με τίποτα. Η ώρα περνούσε. Είχε μεσημεριάσει. Η παρέα είχε τσουρουφλιστεί από τον ήλιο για τα καλά. Κάποια στιγμή, βρήκαν ευτυχώς έναν ευλογημένο ψαρά ο οποίος τους εξήγησε ακριβώς που να πάνε.

Έδεσαν δίπλα στο σκάφος και έπεσαν για μπάνιο. Η παρέα της δεν σχολίασε τίποτα, αλλά εκείνη είδε πως δεν ήταν και κανένα φοβερό μέρος με ονειρεμένα νερά. Εκείνη, ανέβηκε στο σκάφος και άρχισε το 'μπούρου μπούρου' το 'χαχαχα' και το τάβλι μαζί του. Πάνω στη μισή ώρα, κι αφού της είχε πάρει τα βρακιά στο τάβλι, της ανακοίνωσε πως εκείνοι έπρεπε να φύγουν για να πάνε να ετοιμαστούν για τον γάμο. 'Αργήσατε βλέπεις' της είπε. 'Αχ, θα σε βαρέσω! Ψήλους στα άχυρα έβρισκα πιο εύκολα χωρίς τις οδηγίες σου!' σκέφτηκε.

Ξέδεσαν το φουσκωτό από το σκάφος κι έμειναν εκεί σαν τους μπάστακες. Είχε μαζευτεί όλη της η παρέα πάνω στο φουσκωτό κι έτρωγαν δροσιστικά ροδάκινα, βανίλιες και κοντούλες. Τους κοιτούσε και σκεφτόταν 'Δε μπορεί, θα με ξεχέσουν για όλη αυτή την ταλαιπωρία στην οποία τους έβαλα!' Πρόσεξε πως έριχναν κοφτές, συνωμοτικές ματιές μεταξύ τους, όπως όταν έπαιζαν τον 'δολοφόνο'. 'Νάτο, μου έρχεται το σιχτίρι' σκέφτηκε. Ξαφνικά, ξέσπασαν όλοι σε γέλια. 'Μωρή!!! Αν ερωτευτείς δηλαδή πού στον κόρακα θα μας τρέχεις???' της είπαν... Χορωδία...

Αγαπητό Ημερολόγιο- Μια δεκάχρονη εξομολογείται (Part 1)

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 1992

Σήμερα στη γυμναστική παίξαμε βόλεϋ. Έτσι έπαιξα εγώ, η Μόνικα και ο Μπάμπης ο Βλάχος εναντίον της Μαριάνθης, του Πανόπουλου, της Λίνας και του Βαγγέλη. Α, ναι ξέχασα εμείς είχαμε και τον Αλέξανδρο τον Παλαμίδη. Που λες μας νικούσαν. Η Μαριάνθη όταν έπαιρναν έναν πόντο οριόταν σαν να νίκησε κύπελο. Εμένα (χωρίς να έχει καμία σχέση με το Σπύρο) με εκνεύριζε φοβερά έτσι σε μια στιγμή όπως παίζαμε και πήραν ένα πόντο μου ξεφεύγει και της λέω 'Καλά ρε μην ορίεσαι έτσι'. Τότε εκείνη γύρισε και μου λέει 'Τι είπες?' Τότε εγώ της είπα 'Τίποτα, τίποτα'. Μετά όμως τους νικήσαμε 1-0 και η Μαριάνθη θύμωσε και δεν έδινε σημασία. Για να δούμε τι θα γίνει αύριο! Καληνύχτα

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 1992

Σήμερα στο εικοσάλεπτο παίξαμε βόλεϋ κι έβαλα 15 πόντους και τους πήραμε (κάποιων παιδιών η Μαριάνθη δεν έπαιζε) το σετ. Έτσι η Μαριάνθη βάλθηκε να γίνει καλύτερη. Έτσι το μιάωρο έπαιξε ποδόσφαιρο. Πήγα να τους ρωτήσω αν ήθελαν να παίξουν μαζί μας βόλεϋ και η Μαριάνθη λέει 'Δεν μπορώ τώρα παίζω ποδόσφαιρο κι έχω βάλει δύο γκολ'. Ύστερα την τελευταία ώρα που είχαμε γεωγραφία με ρωτάει 'Αγαπάς κανέναν?' κι εγώ της λέω 'Δε σου λέω'. Τότε λέει ΄Δεν σε ρώτησα ποιον αλλά αν αγαπάς', τότε της λέω εγώ 'Δεν σου λέω' κι έτσι τελείωσε το θέμα. Καληνύχτα

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 1992

Σήμερα ο Σπύρος (Δημήτρης) έχει τη γιορτή του. Λοιπόν αποφάσισα να τον πάρω τηλέφωνω. Τον πήρα του λέω χρόνια πολλά δεν είπαμε τίποτα άλλο και παραξενεύτηκα. Έτσι αποφάσισα να τον ρωτήσω αν τα έχουμε ακόμα. Έπειτα η αδελφή μου πήρε τηλέφωνω την αδελφή του και της ζήτησε τον Σπύρο. Επειδή ήμουν τόσο αποφασιστηκή να το πω μόλις πήρε το ακουστικό και είπαμε γεια τον ρώτησα. Μου είπε πως εκείνος ήθελε, έτσι του είπα ότι κι εγώ το ήθελα και τώρα τα έχουμε. Όπως μιλούσαμε τότε με ρωτάει αν τα έχω με τον Γιώργο τον Μαρκόπουλο. Του λέω εγώ όχι. Τον ρώτησα κι εγώ αν τα έχει με καμία άλλη και μου λέει όχι. Ύστερα μου είπε κάτι που οποσδήποτε πρέπει να το γράψω: Φιλιά και γεια σου. Εγώ έπαθα, του είπα επίσης, δηλαδή φιλιά και δώσαμε το ακουστικό στις αδελφές μας.

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 1992

Ξέρω 'ντάξει δεν σου έγραψα, με συγχωρείς. Λοιπόν που λες χθες η αδελφή μου πήγε στο πάρτυ της αδελφής του Σπύρου. Και να δεις μόλις πήγαμε να την πάρουμε, ο Σπύρος έτρεξε στο μπαλκόνι σαν τρελός, χαιρετηθήκαμε, ήταν πολύ ωραία. Τώρα να σου πω για σήμερα. Σήμερα τον Σπύρο τον είδα πάρα πολλές φορές. Μία στα αγγλικά που με κοιτούσε και χαμογελούσε και μετά συνέχεια και στην τραπεζαρία όπου του έδωσα την τσίχλα που μου έδωσε η Μόνικα. Αύριο αν τον δω θα του πω αφού ντρέπεται να μιλάμε για να μην μας καταλάβουν θα του πω να μου στέλνει χαρτάκια όπου θα έχει γράψει. Πολύ ωραία μέρα σήμερα!! Σλημερα δώσαμε και εξετάσεις in French.

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 1992

Σήμερα είχαμε βέβαια σχολείο οπότε τον ξαναείδα τον Σπύρο στην τραπεζαρία και του έδωσα μια Big Babol και μία Bublicious. Μόλις του τις έδωσα μου είπε: Να σε φιλήσω!
Ντρεπόμουν να του πω για τα χαρτάκια κι έτσι δεν του το είπα. Ύστερα την ώρα της γυμναστικής με κοίταξε. Στο μπάσκετ νικήσαμε 20-9 νομίζω. Στο λεωφορείο με τον Γιώργο και με τον Βαγγέλη λέγαμε ποιος αγαπάει ποιον. Αύριο θα μάθω και θα σου πω!

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 1992

Σήμερα ο Βαγγέλης και ο Γιώργος μου είπαν ότι... (αγαπάνε) εμένα. Είχα πάρει δυο τσίχλες και τις έδωσα στον Σπύρο. Κάτι όμως δεν πήγε καλά. Στον όμιλο που πήγα αποφασίσαμε να ξεγραφτούμε. Έτσι αύριο θα πάμε στο γραφείο του Διευθυντή για να δούμε τι θα γίνει. Φοβάμαι μην μας φωνάξει. Αύριο θα σου ξαναγράψω. Καληνύχτα

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 1992

Λοιπόν έχω να σου πω ότι από τότε που ο Γιώργος και ο Βαγγέλης είπαν αυτό το πράγμα νομίζω ότι έχουν αλλάξει συμπεριφορά.
Στον Σπύρο σήμερα έδωσα ένα ολόκληρο πακέτο Big Babol αλλά δεν έγινε τίποτα άλλο.
Το βράδυ η μαμά μου πήρε την γαλλικού τηλέφωνω και η κυρία της είπε ότι κάνω απροσεξίες και ότι στο τεστ μια άσκηση την έκανα λάθος και μέσο ώρο πήρα 41/50 16.5/20. Αυτά δυστυχώς έγιναν μόνο σήμερα. Γεια!!!